Interakcja jest ujmowana jako środek, za pomocą którego dzieci wchodzą w kulturę w sensie przejęcia narzędzi intelektualnych swojego społeczeństwa, nacisk kładziony przez Wygotskiego na interakcję z partnerem o większych umiejętnościach jest niezbędnym elementem jego teorii. Czynnikiem socjalizacji musi być więc ktoś, kto wie więcej o tych narzędziach niż dziecko. Teoria ta jest jednak bardziej złożona niż sformułowane wyżej stwierdzenia. Koncepcja strefy najbliższego rozwoju zakłada nie tylko różnicę poziomów umiejętności, ale także zrozumienie potrzeb mniej przygotowanego partnera przez bardziej przygotowanego, ponieważ informacje podawane w sposób znacznie przekraczający możliwości odbiorcy nie będą mu pomocne. Teoria Wygotskiego wymaga zatem, aby związek pomiędzy obojgiem partnerów był relacją intersubiektywności, w której zawarty jest pewien poziom wspólnego zrozumienia. Dla Wygotskiego więc idealni partnerzy nie są sobie równi, chociaż ich nierówność powinna być umiejscowiona raczej w rozumieniu niż we władzy. Z tego powodu zarówno dorośli, jak i rówieśnicy mogą przyczyniać się do rozwoju poznawczego dziecka w toku interakcji. Aby jednak rozwój ten mógł zachodzić podczas interakcji rówieśniczej, konieczny jest wyższy stopień przygotowania któregoś z partnerów.