Stanowiska Piageta i Wygotskiego wykazują wiele podobieństw i równocześnie różnią się w istotnych kwestiach. Można się spodziewać, że różnice te będą miały odzwierciedlenie w postaci przeciwnych ujęć tych aspektów rozwoju, które obaj próbowali wyjaśnić. Jako epistemolog, Piaget skierował swoją uwagę na rozwój logiki i był szczególnie zainteresowany sposobami, za pomocą których dzieci dokonują jakościowego skoku (przesunięcia) w swoim rozumieniu świata. Najważniejszym było dla niego pokazanie, że w każdym stadium dziecięcego rozwoju istnieje logika o wewnętrznej spójności, logika, która jakościowo różni się od logiki dorosłego. Wygotski natomiast zainteresowany był rozwojem wiedzy i umiejętności w celu użycia kulturowo wykształconych narzędzi dla upośredniania funkcjonowania psychicznego. Koncentrował się zatem na sposobach, za pomocą których bardziej dojrzali uczestnicy kultury przekazują mniej dojrzałym jednostkom kulturowo akceptowane praktyki działania i narzędzia, wśród których najważniejszym jest język. Tak więc jego model interakcji społecznej jest takim modelem, w którym nacisk położono na rozwój wspólnego (podzielanego) rozumienia i znaczeń. Różnice pomiędzy obiema teoriami mogą wypływać z faktu, że Piaget badał zmiany czyjegoś rozumienia powodowane pojawieniem się innego jakościowo, odmiennego sposobu rozumowania, podczas gdy Wygotski badał internalizację nowych informacji i umiejętności, które nie mogą wchodzić w konflikt z istniejącymi już przekonaniami dziecka.