Badacze pracujący zgodnie z głównymi założeniami podejścia Piageta poważnie potraktowali to, co powiedział on o efektywności wzbudzanego przez rówieśniczą interakcję społeczną „konfliktu poznawczego” lub „konfliktu społeczno-poznawczego”, i argumentują, że konflikt ten skutecznie przyczynia się do rozwoju poznawczego. Zadaniem powszechnie używanym do ilustracji efektywności tego typu konfliktu jest realizowane w stałej sekwencji kroków zadanie dotyczące zachowania stałości. Dzieci są najpierw indywidualnie testowane w celu ustalenia, czy znają zasadę stałości czy też nie. W fazie eksperymentalnej dzieci pracują w parach nad tym samym zadaniem. Zwykle, w celu uzyskania pewności, że konflikt poznawczy (jako rezultat różnych punktów widzenia) zostanie wzbudzony, łączy się w parę dziecko, które zna zasadę stałości, i takie, które jej nie zna. Następnie dzieci prosi się o dojście do (ustalenie) wspólnej decyzji dotyczącej zadania — na przykład, czy w dwu rzędach cukierków, po rozsunięciu ich w jednym z rzędów, znajduje się dalej ta sama ich liczba. Na zakończenie stosuje się jeden lub dwa testy, za pomocą których dzieci są indywidualnie testowane w celu oceny poziomu ich rozwoju, tzn. ustalenia, czy dziecko nie znające dotąd zasady stałości opanowało ją.